نشسته کنارم اون تن داغ چندششو چسبونده بهم، هی من خودمو میکشم کنارتر، هی اون گشادتر میشینه

آخرش صدام دراومد میگم من هرچی جمع تر می‌شینم شما راحت تر باز میشی؟ با خونسردی هندزفری دراورده، ماسک کشیده پایین، فیلم توی تبلت رو استپ کرده، میگه جان؟

حرفمو تکرار کردم

با تعجب میگه من باز ننشستم

گفتم باشه و از جام پاشدم و رفتم دو واگن اونورتر یه صندلی خالی بود نشستم

متنفرم از اینا که اینطوری تنشون داغه و شقه‌شون رو میندازن رو بقیه

نکبت

زَنَک از در کلاس اومده داخل جلو بچه‌های کلاس به جوری اولین واژه بعد از سلام توپید به من یه لحظه هنگ کردم!

میگه استاد میشه انقد از بچه من ایراد نگیرید؟ خب خطش خوب نیست دیگه!

منم گفتم خانم خطش خوب نیست باید تمرین کنه خوانا بشه. اینا کارایی هست که ترمای قبل باید انجام می‌شده. مشکل من نیست.

دید منم جوابشو محکم دادم یهو شل شد. ادامه داد: خب تو مدرسه هم همین طوریه. معلما هی بهش فشار میارن خوش خط بنویسه!

گفتم خب پس مشکل از ایراد گرفتن من نیست، اون باید اصلاح بشه.

این کلاس آخر دیروز بود، ساعت ۸ شب!

سر کلاس اولم همینطوری شد، اون یکی بابای یه توله‌ی دیگه بود. منو از سر کلاس کشیده بیرون که یه عرضی دارم خدمتتون! میگه بچه م دستش ضعیفه نمیتونه این همه تکلیف بنویسه؛ ولی ناگفته نماند هوش کلامیش خوبه!

گفتم جناب اولا تکالیف ما روزی یه ربع بیست دقیقه طول می‌کشه و منم بهشون برنامه روزانه میدم، اگه بچه‌تون می‌ذاره روز قبل کلاس یهو انجام بده تقصیر من نیست. ثانیا هوش کلامی نهایتش میشه حرف زدن که همه از پسش برمیان، مهم سواد خوندن و نوشتن هست که شما می‌فرمایید دستش ضعیفه نمیتونه بنویسه!

تخم سگشون بلده هر روز سر کلاس روی شکل دخترای توی کتاب فحش زیرشکمی بنویسه به من بگه این عکسه داره بی ادبی می‌کنه، ولی برای نوشتن تکلیف و تمرین دیکته دستش ضعیفه.

مردیکه دیو...

چند روزه یاد اون رفیق موفرفری نی‌قلیونی دوره کارشناسی می‌افتم

می‌تونستیم ساعت‌ها در مورد کتاب و فیلم و فکر حرف غیرتکراری و پیش رونده بزنیم

واقعا قدیما رفقای عمیق‌تری داشتم

شایدم این خودمم که کف روی آب شدم

خیلیا رو دیدم که توی مقطعی از زندگی با خودشون میگن کاش میشد بخوابم و چند سال دیگه بیدار بشم؛ الان من در شرایط معکوسم: کاش میشد چند سال نخوابم که اون چند سال خواب رو جبران کنم!!!

خلاصه که به قول مرحوم سبزواری:

از هر کران بانگ رحیل آید به گوشم

جوری گردن آقای پلاس رو فشار دادم که فرمود:

میگه: قبل تو داشتم با فلانی حرف میزدم، کوبیده از نو ساخته.

گفتم: یعنی عمل و اینا؟

میگه: نه! کلا اسم و فامیلشو عوض کرده

گفتم: عجب! حالا چیکار داشت؟

میگه: زنگ زده مشورت؛ یه بابایی بهش گفته ۲۰k یورو بهت میدم، کاراتم ردیف میکنم بری آلمان، بجاش هم کارت بازرگانی میگیری میدی به من

گفتم: گربه محض رضای خدا میخواد موش بگیره لابد، طبیعیه

میگه: آره منم بهش گفتم رفتنت با خودتو، برگشتنت با حضرت ازرائیل؛ یه تعهد ارزی چند میلیون دلاری میذارن تو کاسه‌ت که حتی جرئت نکنی به هزار کیلومتری ایران نزدیک بشی!

گفتم: فهمید؟

جواب داد: میگه خب نمیام!

خندیدم و گفتم: ما در بیابان به شوق کعبه قدم زدیم و به جایی نرسیدیم، ولی این رفیقمون علاقه‌ش تو مهاجرت به ترکستانه

در مترو با اولین پیامبر زن و آخرین پیامبر خداوند روبرو هستیم که کتاب آسمانیش با پیامبر قبلی share هست و اسمش فرزانه ست.

تا حالا پیامبر از نزدیک ندیده بودم خدایا شکرت

من از تابستون امسال به جز گرمای شدید و قطعی برق چیزی نفهمیدم

می‌تونم بگم توی این تابستون بیشتر از هر تابستون دیگه‌ای در طول عمرم کار کردم: روزای تعطیلش بیشتر از هر روز کاری دیگه‌ای کار کردم، شباش کمتر از هر شب کوتاه دیگه‌ای خوابیدم، بیشتر از همیشه با خودم حرف زدم، کمتر از همیشه تونستم بدون اینکه چیزی ذهنم رو درگیر کرده باشه زمان رو پشت سر بذارم، و سابقه بیهوش شدن وسط کار از شدت ضعف و فشار رو هم تو روزمه‌م ثبت کردم.

نمیگم دستاورد نداشت؛ من توی این تابستون بیشتر از هدف گذاری که کرده بودم به دست آوردم. اما این دستاوردها هیچ کدومشون متاسفانه چیزی نبودند که خیال آدم رو بابت زندگی آسوده کنه. در واقع من درسته که برای بخش حرفه‌ای زندگیم شالوده عمیق و خوبی کندم و پی با کیفیتی گذاشتم اما برای بخش زندگی برای زندگی تقریباً هیچ سرمایه‌ای اضافه نکردم!

فروغ زنی بود تنها در ابتدای فصلی سرد؛ منم مردی هستم تنها در انتهای فصلی گرم :)

پول بدی سیگار و فندک بخری، گوشه خیابون سیگار تو آتیش بزنی و منتظر تاکسی باشی، تاکسی بیاد و سیگار دو پُک زده رو بندازی تو نهر آب و سوار ماشین بشی

من فرض می‌گیرم که اصلاً این محصول هیچ ضرری برای سلامتی و برای محیط زیست نداره

پاکت سیگار چنده خدایی؟ اوسکولی تو این گرونی؟

آوینا رو هر وقت صدا می‌زنم، نه میگه yes، نه بله، میگه جانم

اون روز داشتم سر کلاس یک کلمه جدید و اسپل می‌کردم براشون که یکی از حرفاش w بود یهو گفت از این حرف متنفرم

با تعجب پرسیدم چرا

گفت نمی‌خوام بگم همه کلاس می‌فهمند.

مریم گفت من می‌دونم منم گفتم خب پس منم بدونم دیگه

بزار مریم بیاد به من بگه

مریم یه نگاهی بهش کرد و آوینا گفت باشه

مریم اومد کنارم آروم در گوشم گفت تیچر آوینا آرمی هست و چون یه نفر که حرف اول اسمش w هست از [نمی‌دونم کی] خواستگاری کرده، از این حرف دیگه بدش میاد

ابروهامو دادم بالا و گفتم آها خب حق داره ناراحت باشه

خلاصه اینم از قصه‌هایی که سر کلاس با نسل بی‌ات‌اس فن وجود داره

حس میکنم موسیقی متن این بخش از زندگیم، همون آهنگی هست که وقتی پت و مت خیلی جدی دارن روی یه چیزی کار میکنن پخش میشه؛ حس میکنن دارن در قله‌های خلاقیت نوع بشر، تو زندگیشون طرحی نو در می‌اندازند، ولی در اصل دارن تر میزنن!

فقط یه تفاوت ریز هست: من شریک جرم ندارم که تهش ساعدهای افقی‌مون رو با مشت گره کرده به همدیگه نشون بدیم که یعنی موفق شدیم!

آینه هم جوابه البته ...

کلاسمون ساعت ۳ تموم می‌شد بعد وایمیستادیم تا ۵ که سلف باز بشه شام رو بخوریم صبحونه رو بگیریم و بریم خوابگاه. ولی وقت بود بازم؛ آخرین سرویس ساعت ۹ می‌رفت و تو این فاصله دانشگاه اونقدر خلوت بود که ما بریم توی لاو گاردن بشینیم آسمونو تماشا کنیم و رامرز اصلانی بگه یه روز یه خونه‌ای بود که تابستونا روی پشت بومش ولو می‌شد خورشید

دیگه اون روزا برنمی‌گرده

اون روزا هم برگرده، ما دیگه برنمی‌گردیم

امیر هم اگه برگرده این منم که وقتی از جایی رفتم، دیگه برنمی‌گردم ...

ولی هوا برگشته و الان خیلی شبیه اون روزا شده ...

به بعضیا هم باید گفت: شاید یه روزی یه جایی یه کسی لباس قربانی رو به تنت کرده، ولی امروز که ازش آگاه شدی و آزار دهنده بودن و آسیب زننده بودنش بهت ثابت شده، خودتی که باید از تن درش بیاری؛ حتی اگه بعدش لخت باشی بهتر از اینه که خودت و کسایی که بهت اهمیت میدن رو زجر بدی

من از این مردک و مقاله‌ها و توییتاش متنفرم، و حالا روبروم نشسته تو مترو؛ یکی من رو از متهم شدن به قتل عمد نجات بده

آدمایی که وسط هر شرایط خوبی، سعی دارن کوفت خودشون و شما کنن و مدام از سختیا بگن رو باید خفه کرد. اینا فرصت کنن به نفس کشیدن هم طوری ایراد میگیرن که میگی کاش خودم و همه کس و کارم بمیریم که دود تهران دیگه فرصت نکنه تو ریه‌مون بره!

درسته که گرمای تابستون هر سال داره طاقت فرسا تر از قبل میشه، و البته عده‌ای با این واقعیت مخالف هستن و میگن ماست سیاهه، ولی حس تموم شدن فصل صبحونه های محبوب من و آقای اقبالی عزیز (نون و پنیر و تمامی گزینه‌های تابستونی ممکن) زندگی رو سخت تر می‌کنه.

این مسیر جذاب شروع از طالبی و شیفت بندی خربزه و هندونه و پایان بندی انگوری، زیادی بی رقیب و یکتا آفریده شده ...

در علم لیبرال، گرنت پوزیشنای مربوط به گلوبال وارمینگ و کلایمت چنج به حداقل رسید و آقای ترامپ با زدن زیر کاسه معاهده پاریس کاری کرد که هم دنیا سریعتر به سمت نقطه جوش بره و هم کلی دانشجو و داوطلب مسیر پژوهشیشون تغییر کنه یا کلا مسدود بشه ...