وقتی کسی داره حرف میزنه و یک واژه‌ای که در ادبیات کلامی اون نیست رو جلوم استفاده می‌کنه [و بعضاً بر حسب تصادف(!) چند دقیقه قبل‌تر من به زبون آوردمش] کلافه می‌شم؛ انگاری طرف یک عمر منتظر فرصت بوده که این کلمه رو به کار ببره و من الان در نقش rings a bell براش بودم
حالا اگه گفتگوی دو نفره باشه انقدر روی مخ نیست، اما به خصوص تو جلسات کاری و فضای رسمی عین یه کانسپت دزدی توهین‌آمیزه