مدلی که ساختیم از نظر کاربرد روزمره، مقیاس‌پذیری و جلوگیری از آشفتگی پژوهشی، بسیار خوب و عملیاتی است. برای حجم فعلی و حتی چند هزار منبع، ساختار «یک کتابخانه مرکزی + یک Index + Project Reference Set بدون کپی‌کردن فایل‌ها» انتخاب درستی است. مهم‌تر از خود ساختار این است که workflow هم incremental شده: فایل پردازش‌شده با Drive ID شناخته می‌شود و کار هر بار از صفر آغاز نمی‌شود. این بخش تفاوت میان یک آرشیو مرتب و یک سیستم واقعاً قابل نگهداری است.
از نظر طراحی، نقاط قوی اصلی این‌ها هستند: تشخیص نوع و duplicate بر اساس محتوا نه filename؛ جداسازی storage از retrieval؛ استفاده از metadata و Additional Keywords برای جست‌وجو به‌جای subject folders؛ کنترل ایمنی در حذف؛ نگه‌داشتن زبان اصلی منبع؛ محدودیت نام فایل؛ و به‌خصوص اصل یک بار ingest، استفاده مجدد در همه پروژه‌ها. این مدل برای کارهایی مثل رساله، UEGO و مقالات مختلف مانع رشد نسخه‌های موازی و Reference folderهای پراکنده خواهد شد.
بنابراین ارزیابی نهایی من این است: ساختار فعلی به اندازه کافی بالغ و practical است و نیازی به بازطراحی ندارد. فقط اگر کتابخانه در آینده شروع به نگهداری چند نسخه مشروع از یک publication کرد، تفکیک Work ID از Version Status را اعمال کنیم. تا آن زمان حتی لازم نیست برای همین مورد هم دوباره به ۲۳۵ رکورد فعلی دست بزنیم.
پس این مرحله را می‌توان بسته‌شده و نهایی در نظر گرفت.