گاهی اول صبح و گاهی هم وسط روز، معمولا همین حوالی نهار، ناخودآگاه ذهنم ورق میخوره روی آهنگایی که قدیما گوش میدادم (کلا من از یه زمانی که نمیدونم کی هست نسبت به موسیقی روز حس «این آبکیا در شأن گوش من نیستن» پیدا کردم)

الان سر نهار یهو رفتم روی تنها آهنگ رضا یزدانی که پسندیدم؛ و البته بیشتر بخاطر سریال فریدون جیرانی بود که بدون سرچ اسمش یادم نمیومد: مرگ تدریجی یک رویا

خیلی بی‌ربطه ولی دیشب وسط کار خیلی دلم میخواست تو کنسرت ایروان شهرام ناظری باشم و یهو باهاش زمزمه کنم وقتی میخونه پیداااااای نا پیدااااا شدم