خیلی وقت بود اینطوری نشده بودم. من میدونم درد خواهرم چیه که میگه نمیاد بریم پیش مامانم. تعارف که نداریم، برا من 900 کیلومتر رانندگی تنهایی سخته. یکی باید کنار دستم باشه یه وقت خوابالو نشم و ... و اون میگه نمیاد

من با اتوبوس و قطار اذیت میشم و هوایی هم که کلا دیگه از گزینه ها خارج شده. میخوام برم پیش مامانم فقط 2 هفته کلاس ندارم. ولی این نمیاد. دلم میگیره آدما براشون مادرشون اولویت نباشه. من اگه یه روزی یکی بخواد بیاد تو زندگیم و خودش رو توی انتخاب بین من و پدر و مادرش ببینه، به نوع رابطه خودم و نوع تربیت اون شک میکنم.

پارتنر نداشته من غلط میکنه بین من و مادرش، من رو انتخاب کنه.